“Handbal heeft mijn hart gestolen”

Column Alphons de Wit

Ik ben van kindsbeen af opgegroeid met voetbal. Pa was een verdienstelijke back in het vooroorlogse Haagse DUNO. Ik was beduidend minder getalenteerd en schopte het tot DHL 13, een elftal dat gewend was om aan het eind van het seizoen, van het opgespaarde statiegeld, een weekeindje weg te gaan.

Op mijn drieëntwintigste speelde ik mijn laatste wedstrijd waarin ik, na een fysieke confrontatie met een Haagse opponent tegen een half jaar schorsing opliep. Ik heb een haat-liefde verhouding met voetbal. Enerzijds kan ik ervan genieten. Van vloeiende combinaties, schitterend uitgespeelde aanvallen en legendarische doelpunten, maar anderzijds verfoei ik de sport, vanwege gefakete blessures, nutteloze discussies met scheidsrechters en soms oeverloos tijdrekken.

Het kan ook anders, maar daarvoor moet je wel bij een andere sport zijn; handbal. Ik had het genoegen de zaterdagavond bij handbalvereniging Quintus door te brengen waar Eric Teunissen een handtekening zette die hem voor drie jaar de trotse hoofdsponsor maakt van Westlands hoogst spelende handbalclub. Ik heb genoten van twee geweldige spektakelstukken die in een adembenemend tempo werden gespeeld; de wedstrijden van het eerste dames- en herenteam. Flitsende schouwspelen waarbij je ogen tekort komt. Fysiek bij vlagen keihard, maar niemand die zeurt. Niemand die om een straf voor de tegenstander vraagt. Niemand die met een gespeelde blessure het spel ophoudt, nee, twee keer een half uur, zuivere speeltijd, gaan. Twee scheidsrechters die door iedereen in en rond het veld gerespecteerd worden, zelfs als ze er een keer naast zitten.

Hoe mooi en spectaculair zou voetbal zijn als spelers dezelfde respectvolle houding ten opzichte van elkaar, de arbiters en de spelregels zouden kunnen opbrengen. In zuivere speeltijd zou een wedstrijd dan nog hooguit twee keer vijfendertig minuten hoeven te duren.

Voetballers zouden elk seizoen eens een maand stage moeten lopen bij een handbalvereniging om te ervaren hoe je fair kunt strijden. Bovendien moet er iets gedaan worden aan de exorbitante salarissen van de overgewaardeerde voetballers, want als ergens de slogan: geld dat stom is maakt recht wat krom is, van toepassing is, dan is het wel in de voetballerij. Zaterdag is er iets bijzonders gebeurd. Door de sfeer en het spektakel bij Quintus heeft handbal mijn hart gestolen.

Tekst: Rodi.nl – Alphons de Wit | Foto: Mabel Böhms